اجتماعى كه عبارت از كوشيدن در دفاع از اسلام و فهميدن امور دين و تبليغ آن به ديگران است و اين تكليف اجتماعى بر همه واجب عينى است ، ولى هر كس بايد به اندازهء قدرت خود در انجام آن فعاليت كند و در صورتى كه اين امر اجتماعى ترك شود آنها كه در انجام وظيفهء مقدور و مربوط به خود كوتاهى كرده‌اند گناه كار و مستحق كيفرند . و چون در دوران ائمه حفظ مركزيت مذهب و اجراء تعليمات حقهء وابستهء به وجود و تعيين امام معصوم است بايد به دنبال او شتافت و در صورتى كه وفات كرد به دنبال جانشين او شتافت و اين وظيفه براى جمعى به همان انتظار انجام مىشود و براى جمعى به سفر كردن و جستجو كردن انجام مىشود و آنها كه در طلب معرفت امام وقت در سفرند به وظيفهء خود عمل كردند و اهل نجاتند چنانچه امام آنها را مشمول آيهء ( 100 سوره نساء ) دانسته ، و مهاجر في سبيل اللَّه شناخته و آنها كه در وطن به انتظار خبر تعيين امام نشسته و بيش از آن قدرت ندارند به وظيفهء خود عمل كرده‌اند ، و اگر در اين حال بميرند اهل نجات هستند ، منظور اين است كه مقصود آيهء نفر با دو آيهء پيش از آن و بعد از آن بيان يك تكليف مهم اجتماعى است كه عبارت از حفظ مركزيت اسلام است كه دو ركن اساسى دارد : يكى دفاع از آن در برابر دشمنان به يارى پيغمبر اسلام و گرد آمدن اطراف او براى تشكيل نيروى دفاعى . و ديگرى اجراء فرهنگ اسلام به آموختن قرآن و تعليمات پيغمبر و نشر و تبليغ آن در سراسر محيط اسلامى و در اين موضوع بر هر فردى واجب عينى است كه به اندازهء قدرت خود انجام وظيفه كند و اين غير از تكليف شخصى افراد است نسبت به جهاد و تحصيل علم راجع به اصول و فروع كه هر كدام حكمى نسبت به حال خود دارد ، و كوچ براى تعيين شخص امام در شمار همان انجام حفظ مركزيت دين و مذهب است كه